Het is een jaar later, bijna dan.... Een jaar later, een jaar gelden dat mijn huwelijk of eigenlijk ons huwelijk klapte..... Ik heb er geen spijt van...het is beter voor iedereen.
We zijn een jaar verder, ik kan niet slapen....de radio staat aan en daar zijn de eerste klanken...de eerste klanken van het nummer dat bij ons huwelijk hoorde. Vaak zette ik de radio uit als het nummer langskwam, vandaag niet, vandaag laat ik het aan.
Ik zoek hem zelfs op op youtube....ik glimlach door mijn tranen heen. Het nummer hoort bij wat wij hadden en niet meer hebben. Een bitterzoete herinnering, we hebben het leuk gehad, het is zo jammer dat we het niet meer konden.
Maar we zijn een hoofdstuk in elkaars leven. Een hoofdstuk met een vervelend einde, een maar ook een hoofdstuk dat iets heel moois heeft voortgebracht...onze zoon....Max is het mooiste wat me overkomen is....de rode draad door ons leven. Hij zal altijd centraal staan. Hij houdt ons met elkaar verbonden.
Een jaar later is er veel gebeurt, onze levens gaan door. Ik ben doorgegaan, het gaat goed met me. Ik kom er wel, hij komt er ook. Dalen en pieken zo gaat het en zal het voorlopig gaan. We vinden het geluk wel weer, zullen blij zijn voor elkaar, misschien worden we wel weer vrienden........
Het eerste jaar is voorbij, in het eerste jaar doe je alles voor het eerst anders, alleen soms. Het tweede jaar wordt makkelijker, het wordt steeds makkelijker....alles went..alles wordt weer normaal.....
Hoe moeilijk het nu soms is, ik wil de mooie dingen niet vergeten, we hebben het ook goed gehad. Langzaam zal het negatieve verdwijnen, zal de positieve herinering overheersen. Tot dat moment ga ik door zoals ik nu doe....verwerk op mijn manier en ga door.
Het is goed zo...........
Geen opmerkingen:
Een reactie posten