Vrienden

Ze zijn er in vele soorten en maten, ze zijn in je leven met een doel, komen en gaan, in elke fase voor je leven horen weer andere vrienden met een enkeling die blijft hangen. Allemaal clichés maar zo waar. Helaas ben ik een ervaringsdeskundige.

Door mijn leven heen heb ik heel wat “vrienden” gehad, of zijn het kennissen die zich graag als meer voor willen doen. Voor mij waren het vrienden. Soms hele goede, soms wat minder goed maar toch wel dierbaar.

Misschien ligt het wel aan mij, geef ik mij te snel bloot. Ook dat heb ik geleerd, denk niet dat iedereen je vriend is, dat kan niet en dat wil je ook niet. Je moet vriendschappen namelijk ook onderhouden en dat kan niet met iedereen. Dus op die manier vindt het en soort natuurlijke selectie plaats.

Er zijn mensen die er altijd zijn, die horen erbij, groeien met je mee in vallen en opstaan wordt je samen wijzer. Sommige mensen horen bij een bepaald periode in je leven, dan kom je weer bij het cliché dat iedereen er is om een reden. Dus ook elke vriend is er om een reden.

Maar hoe komt het dan dat de ene vriend wel met je mee kan groeien en de ander niet. Waarom raak je mensen kwijt die je eigenlijk helemaal niet kwijt wilde raken. Waarom glipt het gewoon door je vingers, en hoe krampachtig je ook wilt vasthouden, het vervaagd, gaat weg, verwaterd, je verliest elkaar uit het oog.

Soms kijk ik met verbijstering naar mijn leven en dan vooral m.b.t. mijn vrienden. De stabiele staan hoe dan ook naast je, achter je, voor je. Elke richting die je loopt wandelen ze mee. Ze zijn kritisch, meelevend, steunen je en blijven er, no matter what.Maar veel vrienden vallen gewoon weg.

Er zijn momenten dat je je ineens realiseert dat je iemand kwijt bent, je kijkt om je heen en bedenkt dat er wat gebeurt is terwijl je het niet in de gaten hebt gehad. Gewoon weg, bij sommige mensen weet je dat ze met een glimlach na een tijdje weer voor je staan. Je praat, lacht en geeft een knuffel en alles is ok. Bij andere weet je dat je ze kwijt bent, weg uit je leven.

Maar soms, heel soms, wil je krampachtig vasthouden. Heel krampachtig vecht je tegen iets onherroepelijks. Een einde dat er eigenlijk al is. Je weet het, wil het niet weten. Sluit je ogen honderd keer en voelt de pijn even zo vaak. De pijn van loslaten en doorgaan. Krampachtig hou je vast aan een illusie.

Maar op welke manier vrienden je leven inkomen of weer uit gaan. Altijd laten ze een indruk achter, een afdruk op je hart. Een afdruk die uniek is. Niet te evenaren of te verbeteren door een ander. Elke vriend is er op zijn manier. Kostbaar voor even of voor altijd.

Ik begin te leren dat het belangrijk is te koesteren maar niet ten koste van alles. Loslaten is misschien nog wel moeilijker dan vasthouden. Maar vasthouden als het ten koste van jezelf gaat is niet goed, dan moet je loslaten. Dan moet je durven toegeven dat er wat veranderd is, dat het niet meer gaat. En dat het kostbaar was voor even en niet voor altijd.