Natuurlijk wist ik het al en kwam het niet helemaal als verrassing. Maar toch....
Nu 7 uur later hakt het er ineens in, ineens komt het aan, wat hij nou eigenlijk tegen me zei.
Ik wist tijdens de hele ingreep aan mijn knie dat het niet mijn meniscus was die de klap niet op kon vangen, maar mijn kraakbeen dat door de klap beschadigde.
Maar eerst zit ik nog in de wachtkamer, een beetje melig te doen met vriend E, beetje tweeten over dat natuurlijk de orthopeet weer eens is uitgelopen. Wordt je opgeroepen, denk je aan de beurt te zijn maar mag je in de volgende kamer wachten en dan komt de lieve man binnen, kleine glimlach op zijn gezicht ( meer professioneel dan gemeend ben ik bang).
Hij gaat zitten en pakt de foto's van de binnenkant van mijn knie.
Ik kijk van de foto's naar de man, hij glimlacht weer en zegt: kijk dat is je meniscus, prachtig heel. En kijk aan deze kant heel mooi gaaf kraakbeen, jaja denk ik nog maar daar heb ik geen pijn van dus vertel me nou maar wat het is, en dan gaat zijn pen richting dat rafelige deel. Hij kijkt me aan en zegt, nou hier zit het dus, hier is je kraakbeen onherstelbaar beschadigd, en aan deze kant is het een klein beetje maar hier is het behoorlijk.
En daar, mevrouw Geerligs, daar kan ik dus niets aan doen. Je zult altijd een probleemknie houden. Een onaangenaam gevoel overvalt me, de lieve man gaat door met zijn verhaal en zegt: "dus nu is het zaak dat je naar fysio gaat en gaat zorgen dat de spieren en pezen rond je knie sterk worden.....je moet gaan werken totdat je een voor jou acceptabel nivo hebt bereikt....maar u zult altijd last houden mevrouw....het is niet dat uw knie nu binnen 5 jaar echt stuk is maar het kraakbeen is een keer weg"
Ik hoor hem aan, pak de verwijzing voor de fysio aan, zeg vriendelijk gedag en ga weg...
Nu zit ik op de bank en realiseer me ineens wat hij gezegd heeft. Onherstelbaar beschadigd en fysiotherapie tot acceptabel nivo..... en dat op mijn 40e.....
Ik weet dat er bij mij in de familie gezeur met knieen zit, mijn moeder heeft tenslotte dit jaar een nieuwe knie gekregen en mijn broer begint ook al te klooien met zijn knieen.
Maar ik, ik had nergens last van, tot die stomme ongelukkige val ......
En nu heb ik ineens een knie die een keer echt stuk zal zijn, niet binnen 5 jaar maar het wordt nooit beter.....
Even overvalt me gevoel van onmacht en verdriet en voel ik me heel alleen......
Heel even ben ik niet zo stoer meer....
Jeetje Joke! Wat ontzettend naar! Dikke zoen en knuffel van mij. kan nu wel met van alles komen hoe je je beter kunt gaan voelen maar dat komt later wel. Nu moet je je eerts even k*t voelen. Echt voelen. Dat is precies zoals je je hoort te voelen nu. Wat een stom nieuws. Wat een stom gedoe!
BeantwoordenVerwijderenXXX marielle
Goh Joke wat een K-bericht!!! Ik denk aan je X Marjon
BeantwoordenVerwijderenHey Joke, wat naar nou. Net na mijn dertigste was mijn linker binnenmeniscus gescheurd, zomaar. Ik had daarvoor vrijwel nooit last en wanneer ik dan eens iets had, was het altijd binnen een paar dagen weg.
BeantwoordenVerwijderenDe orthopeed heeft rafelige stukjes weggeknipt tijdens een kijkoperatie. Het blijft een zwakke plek, maar ik heb er eigenlijk geen last meer van.
Valt er bij jouw knie echt niks meer te herstellen? Second opinion?
Sterkte in elk geval!