Afgelopen 3 januari gleed ik met het heerlijke gladde winterweer keihard onderuit, landde vol op mijn knie en kon geen stap meer verzetten.
Een half jaar van therapie, MRI en onderzoeken van de Orthopeet later, besluit de vriendelijke man mijn knie toch van binnen te gaan bekijken.
Op 8 juni was het dan eindelijk zover, wat opzich al een bijzondere datum was, het was tenslotte 10 jaar geleden mijn trouwdag, ik mocht mij om 12:00 uur melden en om 14:00 uur was ik aan de beurt.
Letterlijk aan de beurt dus eigenlijk, om 13:00 uur kwam de verpleging mij halen omdat ik op de voorbereidingskamer verwacht werd. Held als ik ben begon onderweg naar de betreffende kamer mijn onderlip al te trillen en aangekomen besloot de anasthesist dat het verstandig was om niet alleen mijn been uit te schakelen maar ook de rust in mij te brengen door mij een heerlijke rustgevende drug toe te dienen. De wereld zag er ineens een stuk mooier uit.
Zo ook de artsassistent die mij toebedeeld werd, man wat een heerlijk uitzicht was dat zo tijdens die OK.
Aangekomen op de operatiekamer reageerde iedereen blij behalve ik, de anasthesist diende nog wat heerlijkheid toe en de operatie kon beginnen. Prachtige beelden van de binnenkant van mijn knie verschenen op het grote tvscherm voor mij. Tijdens het gewroet en gefriemel bleek mijn gevoel van pijn niet helemaal te zijn uitgeschakeld, en er was mij verteld duidelijk te zijn in het aangeven van pijn dus dat deed ik. Auw!!! Dat doet zeer riep ik.... de arts glimlachde en daar kwam de volgende drug.... Helaas werd de wereld door deze drug niet mooier, sterker nog de wereld ging draaien, zo ook mijn maag en mijn bloed bevatte ineens niet meer de benodigde hoeveelheid zuurstof. De lieve arts vroeg nog met een glimlach ( lees glimlachende ogen, zijn mond zag ik niet door het charmante mondkapje) of het goed ging, nee niet echt wist ik nog te antwoorden...... volgende spuit werd toegediend en mijn maag werd rustig. Wat een heerlijke man was dat zeg ....
Na een uurtje of 10 waren alle drugs uitgewerkt en kan het grote herstellen beginnen.
Langzaam maak ik vorderingen, ik ben van rolstoel (tot hilariteit van bepaalde vriendinnen) via twee krukken naar 1 kruk met zelfs af en toe zonder krukken gegaan.
Een week verder dus...... ongeduldig als ik ben moet het natuurlijk eigenlijk allemaal sneller gaan en forseer ik naar hartelust om vervolgens weer afgestraft te worden door mijn eigen knie.
Maar zo'n dag als vandaag kost het mij geen enkele moeite om rust te nemen, bikini aan, boek mee en genieten van de zon. De hele dag!!
Heel even ben ik stiekum een beetje blij met mijn dikke knie met 2 gaatjes. Het is toch best wel een beetje lekker zo'n dag helemaal niks doen zonder je schuldig te voelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten